Z Kodeksu Prawa Kanonicznego:

Brama sakramentów, konieczny do zbawienia przez rzeczywiste lub zamierzone przyjęcie, który uwalnia ludzi od grzechów, odradza ich jako dzieci Boże i przez upodobanie do Chrystusa niezniszczalnym charakterem włącza ich do Kościoła, jest ważnie udzielany jedynie przez obmycie w prawdziwej wodzie z zastosowaniem koniecznej formy słownej (Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 849).Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawiać do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadającemu przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki (kan. 872).

Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

– jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

– wg. kan. 873 rodzice chrzestni to chrzestny i chrzestna czyli mężczyzna i kobieta;– ukończył 16 lat;

– jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji jaką ma pełnić;

– jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;– nie jest ojcem ani matką przyjmującego chrzest(kan. 874 §1). Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu (kan. 874 §2).

Wymagane dokumenty do przyjęcia chrztu św.:

– akt urodzenia,– dane o rodzicach chrzestnych (imię i nazwisko, wiek, adres zamieszkania),

– zaświadczenia od chrzestnych (z parafii miejsca zamieszkania) stwierdzające, że mogą być dopuszczeni do tej funkcji,

– zgoda na przyjęcie sakramentu chrztu z parafii zamieszkania jeśli rodzice dziecka zamieszkują poza naszą parafią lub jeśli nie są rodziną wojskową (art. 3 statutu Ordynariatu Polowego).

Następujące dokumenty należy złożyć w kancelarii parafialnej 2 tygodnie przed datą chrztu.

Sakrament Chrztu Św. w naszej parafii sprawujemy w każdą niedzielę miesiąca oraz w Boże Narodzenie i Wielkanoc o godz. 10:30.

Z Kodeksu Prawa Kanonicznego:

Sakrament, który wyciska charakter i przez który ochrzczeni, postępując na drodze chrześcijańskiego wtajemniczenia, są ubogacani darem Ducha Świętego i doskonalej łączą się z Kościołem, umacnia ich i ściślej zobowiązuje, by słowem i czynem byli świadkami Chrystusa oraz szerzyli wiarę i jej bronili (kan. 879).

Sakrament bierzmowania jest udzielany przez namaszczenie krzyżmem na czole, którego dokonuje się przez nałożenie ręki i wypowiedzenie słów przepisanych w zatwierdzonych księgach liturgicznych (kan. 880 §1).

Zdatnym do przyjęcia bierzmowania jest każdy i tylko ten, kto został ochrzczony, a nie był jeszcze bierzmowany. Poza niebezpieczeństwem śmierci, mający używanie rozumu wtedy godziwie przyjmuje bierzmowanie, gdy jest odpowiednio pouczony, właściwie dysponowany i może odnowić przyrzeczenia chrzcielne (kan. 889).

Wedle możności bierzmowanemu powinien towarzyszyć świadek, który ma troszczyć się, ażeby bierzmowany postępował jako prawdziwy świadek Chrystusa i wiernie wypełniał obowiązki związane z tym sakramentem (kan. 892).

Ten może spełniać zadania świadka, kto wypełnia warunki określone w kan. 874 §1.

Wymagane dokumenty do przyjęcia bierzmowania:

– akt chrztu chrztu,

– zgoda na przyjęcie sakramentu Bierzmowania z parafii zamieszkania jeśli rodzice dziecka zamieszkują poza naszą parafią lub jeśli nie są rodziną wojskową,

Zapisy do Bierzmowania w kancelarii parafialnej do końca września.

Najbliższe spotkanie przygotowujące do Sakramentu Bierzmowania odbędzie się w niedzielę 19 października 2025 r. po Mszy św. o godz. 12:00.

Sakrament pokuty sprawowany jest w naszym kościele codziennie 15 min. przed rozpoczęciem Mszy Św.

Spowiedź Św. pierwszopiątkowa  w godz. 17.00 - 18.00.

Przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy oraz podczas rekolekcji zgodnie z podawanym w ogłoszeniach harmonogramem.

Jak się spowiadać? 

* Przychodząc do spowiedzi, trzeba wiedzieć, co złego się zrobiło. Trzeba wiedzieć, za co żałować i z czego się poprawić. Dlatego spowiedź trzeba zawsze rozpocząć od rachunku sumienia. Rachunek sumienia dobrze jest poprzedzić modlitwą do Ducha Świętego. Potem trzeba się zastanowić i przypomnieć sobie wszystkie grzechy popełnione od ostatniej spowiedzi i żałować za nie. Katechizm Kościoła Katolickiego żal za grzechy definiuje jako „znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości”. Bez żalu za grzechy nie można mówić o dobrej spowiedzi.

* Należy szczerze, konkretnie, nazywając rzeczy po imieniu, wyznać wszystkie grzechy śmiertelne (ciężkie), popełnione od ostatniej spowiedzi. Gdyby ktoś wcześniej zataił grzech ciężki, koniecznie trzeba poinformować o tym spowiednika. Grzechy te niszczą naszą więź z Bogiem i w normalnej sytuacji nie mogą być przebaczone inaczej jak przez sakramentalną spowiedź.

* Grzech śmiertelny popełnia człowiek, gdy wykracza przeciw Bożemu prawu w poważnej sprawie (ciężka materia), w pełni świadomie i zupełnie dobrowolnie. Poważną materię czynu wyznaczają Boże przykazania. Naruszenie każdego z przykazań w ważnej sprawie jest traktowane jako grzech ciężki. Grzechem ciężkim ze względu na materię jest np. stosowanie in vitro.

* Grzech ciężki może popełnić tylko ta osoba, która wie,że robi źle. Jeśli ktoś mało dba o poznanie nauki Kościoła albo jej się sprzeciwia, nie jest wolny od poważnej winy moralnej. Przymus zewnętrzny lub wewnętrzny zmniejsza odpowiedzialność moralną. Warto jednak w tych kwestiach nie decydować samodzielnie, ale zapytać spowiednika. Podobnie należy postąpić, gdy mamy wątpliwości co do materii popełnionego czynu.

* Z grzechami powszednimi (lekkimi) mamy do czynienia, „gdy w materii lekkiej nie przestrzega się normy prawa moralnego lub gdy nie przestrzega się prawa moralnego w materii ciężkiej, lecz bez pełnego poznania czy całkowitej zgody” (KKK 1862). Wyznawanie ich w konfesjonale nie jest konieczne, jednak warto to robić, gdyż dzięki temu spowiednik ma pełniejszy obraz naszej osoby. Może się też zdarzyć, że dzięki temu będzie mógł wyjaśnić nasze błędne przekonanie co do wagi grzechu.

* Nie wolno lekceważyć grzechów lekkich, bo one także osłabiają naszą więź z Bogiem i przyczyniają się do stępienia sumienia.

* Po spowiedzi należy odprawić zadaną pokutę (najczęściej oznacza to odmówienie wyznaczonej przez spowiednika modlitwy) oraz jeżeli to konieczne naprawić wyrządzoną szkodę. Wypada też podziękować Panu Bogu za łaskę przebaczenia grzechów.

Z Kodeksu Prawa Kanonicznego:

Najbardziej czcigodnym sakramentem jest Najświętsza Eucharystia, w której sam Chrystus Pan jest obecny, ofiaruje się oraz jest spożywany i dzięki której Kościół ustawicznie żyje i wzrasta. Ofiara eucharystyczna, pamiątka śmierci i zmartwychwstania Pana, w której uwiecznia się Ofiara Krzyża, jest szczytem i źródłem całego kultu oraz życia chrześcijańskiego; oznacza ona i sprawia jedność Ludu Bożego, przez nią buduje się Ciało Chrystusa. Pozostałe bowiem sakramenty i wszystkie kościelne dzieła apostolatu mają związek z Najświętszą Eucharystią i ku niej są ukierunkowane (kan. 897).

Wierni powinni z największym szacunkiem odnosić się do Najświętszej Eucharystii, biorąc czynny udział w sprawowaniu najczcigodniejszej Ofiary, z największą pobożnością i często przyjmując ten sakrament i adorując Go z najwyższą czcią. Duszpasterze wyjaśniając naukę o tym sakramencie powinni starannie pouczać wiernych o tym obowiązku (kan. 898).

Każdy ochrzczony, jeśli tylko prawo tego nie zabrania, może i powinien być dopuszczony do Komunii świętej (kan. 912).

Dzieci wtedy można dopuścić do Komunii świętej, gdy posiadają wystarczające rozeznanie i są dokładnie przygotowane, tak by stosownie do swojej możliwości rozumiały tajemnicę Chrystusa oraz mogły z wiarą i pobożnością przyjąć Ciało Chrystusa (kan. 913 §1).

Jednakże dzieciom znajdującym się w niebezpieczeństwie śmierci wolno udzielić Najświętszej Eucharystii, gdy potrafią odróżnić Ciało Chrystusa od zwykłego chleba i mogą z szacunkiem przyjąć Komunię świętą (kan. 913 §2).

Jest przede wszystkim obowiązkiem rodziców oraz tych, którzy ich zastępują, jak również proboszcza troszczyć się, ażeby dzieci, po dojściu do używania rozumu, zostały odpowiednio przygotowane i jak najszybciej posiliły się tym Bożym pokarmem, po uprzedniej sakramentalnej spowiedzi. Do proboszcza należy również czuwać nad tym, by do Stołu Pańskiego nie dopuszczać dzieci, które nie osiągnęły używania rozumu albo jego zdaniem nie są wystarczająco przygotowane (kan. 914).

Do Komunii świętej nie należy dopuszczać ekskomunikowanych lub podlegających interdyktowi, po wymierzeniu lub deklaracji kary, jak również innych osób trwających z uporem w jawnym grzechu ciężkim (kan. 915).

Kto ma świadomość grzechu ciężkiego, nie powinien bez sakramentalnej spowiedzi odprawiać Mszy świętej ani przyjmować Komunii świętej, chyba że istnieje poważna racja i nie ma sposobności wyspowiadania się. W takim jednak wypadku ma pamiętać o tym, że jest obowiązany wzbudzić akt żalu doskonałego, który zawiera w sobie zamiar wyspowiadania się jak najszybciej (kan. 916).

Jak najbardziej zaleca się, ażeby wierni przyjmowali Komunię świętą podczas sprawowania Eucharystii. Proszącym jednak o nią dla słusznej racji poza Mszą świętą, należy udzielić, zachowując obrzędy liturgiczne (kan. 918).

Przystępujący do Najświętszej Eucharystii powinien przynajmniej na godzinę przed przyjęciem Komunii świętej powstrzymać się od jakiegokolwiek pokarmu i napoju, z wyjątkiem tylko wody i lekarstwa (kan. 919 §1).

Osoby w podeszłym wieku lub złożone jakąś chorobą, jak również ci, którzy się nimi opiekują, mogą przyjąć Najświętszą Eucharystię, chociażby coś spożyli w ciągu godziny poprzedzającej (kan. 919 §3).

Każdy wierny po przyjęciu Najświętszej Eucharystii po raz pierwszy ma obowiązek przyjmować ją przynajmniej raz w roku (kan. 920 §1).

Ten nakaz powinien być wypełniony w okresie wielkanocnym, chyba że dla słusznej przyczyny wypełnia się go w innym czasie w ciągu roku (kan. 920 §2).

Wierni znajdujący się z jakiejkolwiek przyczyny w niebezpieczeństwie śmierci, powinni być umocnieni Komunią świętą na sposób Wiatyku (kan. 921 §1).

Chociażby tego dnia przyjęli już Komunię świętą, to jednak bardzo się zaleca, aby – znalazłszy się w niebezpieczeństwie śmierci – otrzymali ponownie Komunię świętą (kan. 921 §2).

Gdy niebezpieczeństwo śmierci trwa dłużej, zaleca się, aby Komunia święta była udzielana wielokrotnie, w poszczególnych dniach (kan. 921 §3).

Udzielenia Wiatyku chorym nie należy zbytnio odkładać. Duszpasterze powinni pilnie czuwać nad tym, by chorzy byli posilani wtedy, gdy są jeszcze w pełni świadomi (kan. 922).

Wymagane dokumenty do przyjęcia Pierwszej Komunii św.:

– akt chrztu świętego,

– zgoda na przyjęcie sakramentu Pierwszej Komunii św. z parafii zamieszkania jeśli rodzice dziecka nie są rodziną wojskową,

– zaświadczenie od katechety o udziale dziecka w katechezie szkolnej.

Zapisy do I Komunii św. w kancelarii parafialnej do końca września.

Z Kodeksu Prawa Kanonicznego:

Małżeńskie przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury do dobra małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.

Z tej racji między ochrzczonymi nie może istnieć ważna umowa małżeńska, która tym samym nie byłaby sakramentem (kan. 1055).

Istotnym przymiotem małżeństwa są jedność i nierozerwalność, które w małżeństwie chrześcijańskim nabierają szczególnej mocy z racji sakramentu (kan. 1056).

Z ważnego małżeństwa powstaje między małżonkami węzeł, z natury swej wieczysty i wyłączny. W małżeństwie chrześcijańskim małżonkowie zostają ponadto przez specjalny sakrament wzmocnieni i jakby konsekrowani do obowiązków swego stanu i godności (kan. 1134).

Każdemu z małżonków przysługują jednakowe obowiązki i prawa w tym, co dotyczy wspólnoty życia małżeńskiego (kan. 1135).

Rodzice mają najcięższy obowiązek i najpierwsze prawo troszczenia się zgodnie, według swoich możliwości, o wychowanie potomstwa zarówno fizyczne, społeczne i kulturalne, jak i moralne i religijne (kan. 1136).

Ślub osób należących do parafii św. Jerzego

tzn. przynajmniej jeden z narzeczonych jest naszym parafianinem

Odpowiednio wcześnie należy dokonać wstępnej rezerwacji terminu ślubu.

W ustalonym czasie należy potwierdzić datę ślubu.

 Nie dokonanie osobistego potwierdzenia terminu ślubu w okresie ważności rezerwacji powoduje jej wygaśnięcie.

3 miesiące przed datą ślubu należy przybyć do kancelarii parafialnej 

w celu odbycia rozmowy duszpasterskiej i spisania protokołu przedmałżeńskiego

przynosząc ze sobą:

1.  Dokumenty z USC do ślubu konkordatowego z data ważności upływającą nie wcześniej aniżeli data ślubu (można je donieść w trakcie trwania załatwiania formalności przedmałżeńskich) lub odpis aktu małżeństwa zawartego w USC.

2.  Dowód osobisty.

3.  Metrykę chrztu  (ważna jest 6 miesiące od dnia wystawienia). Nie przynoszą jej osoby ochrzczone w naszym kościele.

4.  Świadectwo katechezy szkolnej z ostatniej klasy (należy przypomnieć sobie również datę i parafię Pierwszej Komunii świętej).

5.  Zaświadczenie o bierzmowaniu (jeżeli nie ma tej informacji na metryce).

6.  Świadectwo ukończenia katechezy przedmałżeńskiej, czyli tzw. kursu przedmałżeńskiego  oraz zaświadczenie o odbyciu spotkań w poradni rodzinnej (można je donieść w trakcie trwania załatwiania formalności przedmałżeńskich).

WYJAŚNIENIE:

Świadectwo chrztu winno zawierać adnotację, że wydane jest do ślubu kościelnego i musi być wystawione nie więcej niż 6 miesięcy przed datą ślubu.

Przy zawieraniu małżeństwa konkordatowego, tzn. małżeństwa kanonicznego mającego skutki cywilno-prawne, narzeczeni muszą przedłożyć 3 egzemplarze zaświadczenia z Urzędu Stanu Cywilnego o braku okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa (czyli o braku przeszkód cywilnych). To zaświadczenie wydaje Urząd Stanu Cywilnego w miejscu zamieszkania jednego z nupturientów. Jest ono ważne 6 miesiące od daty wydania przez USC (w specjalnej rubryce podany jest termin upływu ważności zaświadczenia). Zaświadczenie musi być ważne w dniu ślubu, w przeciwnym razie ślub się nie odbędzie do czasu dostarczenia nowego zaświadczenia.

Jeśli ślub nie odbywa się w parafii, gdzie został spisany protokół przedmałżeński to  narzeczeni mogą otrzymać licencja do wybranej parafii. Licencję otrzymuje się po załatwieniu wszystkich formalności prawnych. Do otrzymania licencji należy także podać dokładny adres i wezwanie parafii, w której ślub się odbędzie.

Zapowiedzi są głoszone lub wywieszane w gablocie przez dwie niedziele w parafii narzeczonego i narzeczonej. Podstawą ogłoszenia zamiaru zawarcia małżeństwa jest spisanie protokołu. Jeśli któraś ze stron należy do innej parafii, otrzymuje specjalne pismo dla swojego księdza proboszcza z prośbą o wygłoszenie zapowiedzi w swojej parafii. Po wygłoszeniu zapowiedzi zaświadczenie przekazuje się do parafii, w której został spisany protokół.

Narzeczeni są zobowiązani do udziału w 10 naukach przedmałżeńskich i w 3 spotkaniach w poradni rodzinnej.

Osoby, które nie mają sakramentu bierzmowania powinny się do niego przygotować i przyjąć przed ślubem.

Narzeczonych obowiązują dwie spowiedzi przedślubne – po zgłoszeniu na zapowiedzi i przed ślubem. Przy spowiedzi należy zaznaczyć, że jest to spowiedź przedślubna.

Sakrament małżeństwa jest udzielany zwykle podczas Mszy św. Przed celebracją narzeczeni oraz dwóch pełnoletnich świadków (potrzebne są ich dowody osobiste) stawiają się w zakrystii aby złożyć podpisy w księgach parafialnych i na zaświadczeniach z USC. Podpisy są potwierdzeniem woli wywarcia skutków cywilnych małżeństwa. Jedno z podpisanych zaświadczeń otrzymują nowożeńcy, drugie zostaje w aktach parafialnych, a trzecie zostaje przekazane przez parafię w ciągu 5 dni do USC.

Państwowy dokument potwierdzający zawarcie małżeństwa (a tylko ten jest ważny na forum cywilno-prawnym), nowożeńcy mogą odebrać jedynie osobiście w USC, do którego parafia odsyła zaświadczenie o zawarciu małżeństwa.

Wykonywanie zdjęć, nagrywanie, filmowanie podczas uroczystości powinno być wykonywane przez osoby do tego upoważnione i za zgodą Księdza celebrującego uroczystość.

Z Kodeksu Prawa Kanonicznego:

Namaszczenia chorych można udzielić wiernemu, który po osiągnięciu używania rozumu, znajdzie się w niebezpieczeństwie śmierci na skutek choroby lub starości.Sakrament ten wolno powtórzyć, jeśli chory po wyzdrowieniu znowu ciężko zachoruje lub jeśli w czasie trwania tej samej choroby niebezpieczeństwo stanie się poważniejsze (kan. 1004).

Sakramentu należy udzielać chorym, którzy – będąc przytomni na umyśle – przynajmniej o niego prosili (kan. 1005).Nie wolno udzielać namaszczenia chorych tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim (kan. 1007).

W nagłych przypadkach można wezwać kapłana o każdej porze dnia i nocy (tel. 261 39 89 16).